(P) Portugal jul/aug 2010
(UK) Engeland jun/jul 2009
Veel leesplezier!
~ Nienke
maandag 6 september 2010
Reisverslagen Europa
Op deze blog staan diverse reisverslagen van mij in Europa. In het archief (aan de rechterkant van deze pagina) kun je kiezen voor:
(P) Portugal jul/aug 2010
(UK) Engeland jun/jul 2009
Veel leesplezier!
~ Nienke
(P) Portugal jul/aug 2010
(UK) Engeland jun/jul 2009
Veel leesplezier!
~ Nienke
dinsdag 3 augustus 2010
P - Porto III
Wat doe je als je nog een paar uurtjes heb voordat je vlucht gaat? Dan ga je nog snel even een leuk gebouw bekijken. Zeker met een architectonisch verantwoord vriendje. Het leuke gebouw was het wereldberoemde (tot vandaag had ik er niet van gehoord, maar laat niemand dat verder maar horen) 'Casa da Musica' van architect Rem Koolhaas. Het is een enorm concertgebouw dat in 2005 opgeleverd werd (helaas voor Porto 4 jaar later dan gepland en dus niet meer als deel van het 'European Culture Capital'-project in 2001) en heeft ruim 100 miljoen euro gekost.
We hadden ontzettend graag een kijkje binnenin willen nemen, een rondleiding gedaan of op zijn minst wat in het restaurant op de bovenste verdieping gedronken, ware het niet dat dat vandaag helaas niet mogelijk bleek. Het gebouw was gesloten. Wat? Ja, dat dachten wij ook. En de reden waarom is zo mogelijk nog schokkender. Ze gebruiken het gebouw precies deze week voor de audities van Idols. Nee erger nog: Ídolos. We hebben heel even overwogen om ons gewoon in te schrijven en een poging te wagen, maar gelukkig won ons verstand het van het gevoel en hebben we de rest van de middag gewoon op het vliegveld doorgebracht, zoals het hoort op de laatste dag van je vakantie. Joeghee.
Meer dan dit werd het niet...
We hadden ontzettend graag een kijkje binnenin willen nemen, een rondleiding gedaan of op zijn minst wat in het restaurant op de bovenste verdieping gedronken, ware het niet dat dat vandaag helaas niet mogelijk bleek. Het gebouw was gesloten. Wat? Ja, dat dachten wij ook. En de reden waarom is zo mogelijk nog schokkender. Ze gebruiken het gebouw precies deze week voor de audities van Idols. Nee erger nog: Ídolos. We hebben heel even overwogen om ons gewoon in te schrijven en een poging te wagen, maar gelukkig won ons verstand het van het gevoel en hebben we de rest van de middag gewoon op het vliegveld doorgebracht, zoals het hoort op de laatste dag van je vakantie. Joeghee.
maandag 2 augustus 2010
P - Porto II
We begonnen de dag rustig met een drankje aan het strand in Gaja. Zo snel als we konden waren we weggegaan bij de camping, waar we onze barbecue doneerde aan de Nederlandse meisjes. Misschien hebben ze het dan wat warmer in de avond.
Na lekker opgewarmd te zijn in de zon reden we naar Porto en brachten we onze spullen naar het 'Wine Hostel', een klein, maar erg leuk hostel in het centrum van de stad. We konden niet gelijk onze kamer op, omdat onze voorgangers lekker aan het uitslapen waren, dus daar baalden we wel een beetje van. We lieten onze tassen achter en gingen door het verkennen van de stad, waar we gisteren al een beginnetje aan gemaakt hadden.
Een van de mooie plekken in de stad vonden we het station. Op zich is een station natuurlijk nooit heel boeiend, maar de aankomst/vertrekhal was prachtig versierd met tegels met daarop voorstellingen van diverse veldslagen geschilderd.
Ook het gedeelte van de stad aan de rivier bleek een gezellig plek om te wandelen. De plaatselijke kinderen vermaakten zich in de rivier, sprongen van de brug of beroofden de toeristen, de ouderen werkten in de kleine souvenirwinkeltjes of restaurantjes en wij testten diverse terrasjes uit en schreven kaarten naar huis.
We vermaakten ons de hele dag in de zon en terug in het hostel sprongen we op het bed en boenden we alle stof van de hele dag toerist spelen van ons af in onze eigen (jawel) badkamer. We gingen lekker uit eten (nou ja, bijna lekker dan, want de vis-puree die ik voorgeschoteld kreeg heb ik na enig aarzelen toch maar geruild voor een ander gerecht dat er wat gezelliger uitzag en smaakte) en dronken nog een biertje op een terrasje dat ergens in de steile straatjes van de stad verborgen lag. We gaan Portugal nog missen!
Porto!
Na lekker opgewarmd te zijn in de zon reden we naar Porto en brachten we onze spullen naar het 'Wine Hostel', een klein, maar erg leuk hostel in het centrum van de stad. We konden niet gelijk onze kamer op, omdat onze voorgangers lekker aan het uitslapen waren, dus daar baalden we wel een beetje van. We lieten onze tassen achter en gingen door het verkennen van de stad, waar we gisteren al een beginnetje aan gemaakt hadden.
Een van de mooie plekken in de stad vonden we het station. Op zich is een station natuurlijk nooit heel boeiend, maar de aankomst/vertrekhal was prachtig versierd met tegels met daarop voorstellingen van diverse veldslagen geschilderd.
Ook het gedeelte van de stad aan de rivier bleek een gezellig plek om te wandelen. De plaatselijke kinderen vermaakten zich in de rivier, sprongen van de brug of beroofden de toeristen, de ouderen werkten in de kleine souvenirwinkeltjes of restaurantjes en wij testten diverse terrasjes uit en schreven kaarten naar huis.
We vermaakten ons de hele dag in de zon en terug in het hostel sprongen we op het bed en boenden we alle stof van de hele dag toerist spelen van ons af in onze eigen (jawel) badkamer. We gingen lekker uit eten (nou ja, bijna lekker dan, want de vis-puree die ik voorgeschoteld kreeg heb ik na enig aarzelen toch maar geruild voor een ander gerecht dat er wat gezelliger uitzag en smaakte) en dronken nog een biertje op een terrasje dat ergens in de steile straatjes van de stad verborgen lag. We gaan Portugal nog missen!
zondag 1 augustus 2010
P - Coimbra / Porto I
De universiteit in Coimbra is een van oudste universiteiten van Europa. Al sinds de Romeinse tijd werd er in dit stadje al door diverse mannen met baarden behoorlijk geleerd gedaan tegen elkaar en tegenwoordig kun je hier zo ongeveer van alles leren, als je maar betaalt.
Het gebouw van de oude universiteit is prachtig (de nieuwe is niet veel anders dan een heel groot, grijs gebouw met kleine ramen, de letters 'Faculdade' op de gevel en een beeld van een oude Griek voor de ingang). Het oude gebouw strekt zich in de breedte uit over het enorme plein ervoor en is aangekleed met ijzeren balkon, een imposante entree en een zuilengalerij.
We wandelen nog wat door de stad, die eigenlijk uit twee delen bestaat: de 'onder-stad' en de 'boven-stad'. Het was een aardig plaatsje, maar onze kuiten waren het daar minder mee eens en dus zochten we na niet al te lange tijd onze auto weer op om door te reizen naar de laatste bestemming van onze vakantie: Porto.
In Porto slapen we de laatste nacht in een hostel, maar vandaag was het nog een laatste keer k(r)amperen. Het bleek niet eenvoudig een camping in Porto te vinden, op de plek waar de campinggids zei dat er een zou zijn lag alleen een park en de TomTom stuurde ons naar een blinde muur. Uiteindelijk hebben we ons geluk een stukje buiten Porto gezocht en vonden we met puur geluk in stadsdeel Gaja een camping aan zee. De camping bleek jammer genoeg wel gerund te worden door een echtpaar die bezoek van niet-Portugezen maar lastig vonden. De man sprak geen woord Engels en deed daar ook geen enkele poging toe, de vrouw hielp eerst vier personen die na ons pas de receptie binnenkwamen en begon toen met een zucht aan het inchecken. Daarna hebben we een kwartier voor de ingang staan wachten, omdat de man kennelijk vergeten was dat hij ons naar onze plek zou wijzen en in plaats daarvan gezellig was gaan kaarten bij een van de enorme stacaravans op het terrein. Toen we eindelijk het park op konden bleek onze plek helemaal weggestopt achteraan het terrein te zijn, op een strookje gras met uitzicht op de achterkant van een serie caravans. Terwijl we onze spullen uit de auto (die niet in de buurt van de tent kon komen) haalden, werden we gadegeslagen door een aantal complete families die aan hun plastic tuinmeubels en midden op de weg bezig waren te barbecueën.
De enige lol die we aan deze camping konden ontdekken waren twee kleine, Nederlandse meisjes die een stukje op de strook gras verder bezig waren hun tent op te zetten. Kennelijk hadden ze de tent van een grotere broer geleend die met dat ding alleen naar Lowlands ging, want ze hadden er niet aan gedacht de inhoud van de tas te checken op compleetheid. Of ze moeten zich afgevraagd hebben waar die tweede tent in hun tas toch voor geweest zou zijn. Wij gaan ervan uit dat ze een vrij natte, koude nacht gehad moeten hebben zonder hun buitentent. Maar grappig was het wel.
Zo snel als we konden gingen we weer weg van de camping en reden we Porto in. We vonden gelukkig een parkeergarage en wandelden van daaruit zo het centrum in. Porto bleek al snel een gezellige stad te zijn en na een beetje rondkijken vanaf een grote heuvel met uitzicht over de hele stad, besloten we dat het tijd werd om boodschappen voor onze laatste keer barbecueën te doen. We wisten alleen niet dat, zelfs in de enorme mall waar we terecht kwamen, alle winkels op zondag daar open waren behalve de supermarkt (tot 13:00) en dus eindigden we bij een Braziliaans restaurant op de bovenste verdieping van het gebouw. Daar aten we de zogenaamde 'rotisseria', een lopend buffet waarbij je kunt blijven zitten. Obers komen langs je tafel met enorme vleesspiezen, leggen uit wat het is (in het Portugees, dus het had van alles kunnen zijn, maarja…) en je kunt dan zeggen of je het wel of niet wilt. Wij wilden natuurlijk alles proeven en pasten aan het eind van de avond nog maar met moeite in ons kleine autootje terug naar de camping. Daar sliepen we onze laatste nacht op een luchtbedje en droomden wij al van een bed waar we niet met de voeten en hoofd tegen de buitenkant van het tentdoek aan zouden drukken. Geluk zit soms in hele kleine dingen.
Oud & nieuw in Coimbra
Het gebouw van de oude universiteit is prachtig (de nieuwe is niet veel anders dan een heel groot, grijs gebouw met kleine ramen, de letters 'Faculdade' op de gevel en een beeld van een oude Griek voor de ingang). Het oude gebouw strekt zich in de breedte uit over het enorme plein ervoor en is aangekleed met ijzeren balkon, een imposante entree en een zuilengalerij.
We wandelen nog wat door de stad, die eigenlijk uit twee delen bestaat: de 'onder-stad' en de 'boven-stad'. Het was een aardig plaatsje, maar onze kuiten waren het daar minder mee eens en dus zochten we na niet al te lange tijd onze auto weer op om door te reizen naar de laatste bestemming van onze vakantie: Porto.
In Porto slapen we de laatste nacht in een hostel, maar vandaag was het nog een laatste keer k(r)amperen. Het bleek niet eenvoudig een camping in Porto te vinden, op de plek waar de campinggids zei dat er een zou zijn lag alleen een park en de TomTom stuurde ons naar een blinde muur. Uiteindelijk hebben we ons geluk een stukje buiten Porto gezocht en vonden we met puur geluk in stadsdeel Gaja een camping aan zee. De camping bleek jammer genoeg wel gerund te worden door een echtpaar die bezoek van niet-Portugezen maar lastig vonden. De man sprak geen woord Engels en deed daar ook geen enkele poging toe, de vrouw hielp eerst vier personen die na ons pas de receptie binnenkwamen en begon toen met een zucht aan het inchecken. Daarna hebben we een kwartier voor de ingang staan wachten, omdat de man kennelijk vergeten was dat hij ons naar onze plek zou wijzen en in plaats daarvan gezellig was gaan kaarten bij een van de enorme stacaravans op het terrein. Toen we eindelijk het park op konden bleek onze plek helemaal weggestopt achteraan het terrein te zijn, op een strookje gras met uitzicht op de achterkant van een serie caravans. Terwijl we onze spullen uit de auto (die niet in de buurt van de tent kon komen) haalden, werden we gadegeslagen door een aantal complete families die aan hun plastic tuinmeubels en midden op de weg bezig waren te barbecueën.
De enige lol die we aan deze camping konden ontdekken waren twee kleine, Nederlandse meisjes die een stukje op de strook gras verder bezig waren hun tent op te zetten. Kennelijk hadden ze de tent van een grotere broer geleend die met dat ding alleen naar Lowlands ging, want ze hadden er niet aan gedacht de inhoud van de tas te checken op compleetheid. Of ze moeten zich afgevraagd hebben waar die tweede tent in hun tas toch voor geweest zou zijn. Wij gaan ervan uit dat ze een vrij natte, koude nacht gehad moeten hebben zonder hun buitentent. Maar grappig was het wel.
Zo snel als we konden gingen we weer weg van de camping en reden we Porto in. We vonden gelukkig een parkeergarage en wandelden van daaruit zo het centrum in. Porto bleek al snel een gezellige stad te zijn en na een beetje rondkijken vanaf een grote heuvel met uitzicht over de hele stad, besloten we dat het tijd werd om boodschappen voor onze laatste keer barbecueën te doen. We wisten alleen niet dat, zelfs in de enorme mall waar we terecht kwamen, alle winkels op zondag daar open waren behalve de supermarkt (tot 13:00) en dus eindigden we bij een Braziliaans restaurant op de bovenste verdieping van het gebouw. Daar aten we de zogenaamde 'rotisseria', een lopend buffet waarbij je kunt blijven zitten. Obers komen langs je tafel met enorme vleesspiezen, leggen uit wat het is (in het Portugees, dus het had van alles kunnen zijn, maarja…) en je kunt dan zeggen of je het wel of niet wilt. Wij wilden natuurlijk alles proeven en pasten aan het eind van de avond nog maar met moeite in ons kleine autootje terug naar de camping. Daar sliepen we onze laatste nacht op een luchtbedje en droomden wij al van een bed waar we niet met de voeten en hoofd tegen de buitenkant van het tentdoek aan zouden drukken. Geluk zit soms in hele kleine dingen.
Oud & nieuw in Coimbra
zaterdag 31 juli 2010
P - Conimbriga / Coimbra
Conimbriga was een aangename verrassing. Zeker voor een plaats die vrijwel nergens op de kaart staat aangegeven en die zelfs de TomTom niet kent! In de reisgids had ik gelezen dat hier een Romeinse archeologische opgraving te bezichtigen was, maar het was nog een hele toer om het daadwerkelijk te vinden. We kwamen een beetje laat aan en hadden niet alle tijd van de wereld, maar gelukkig genoeg tijd om te genieten van de prachtige mozaïeken, overblijfselen van (bad)huizen, sportcomplexen en stadsmuren. Er was een hoop te zien en zeker als je bedenkt dat het merendeel van de Romeinse nederzetting nog onder de grond ligt!
In het nabijgelegen Coimbra zochten we een camping, wat ook een uitdaging bleek. Bij de receptie moesten we een tijdje wachten, omdat er een Italiaan aan de balie stond die geen woord in welke andere taal dan Italiaans dan ook verstond. Het was erg komisch om te zien hoe het meisje van de receptie bijna wanhopig werd: ze sprak vijf talen, maar kon zich toch niet verstaanbaar maken aan deze man. Toen hij op een gegeven moment een half woord verstond en hij kennelijk toch ongeveer het antwoord op zijn vraag had begrepen, konden wij niets anders doen dan samen met het meisje van de receptie even een diepe zucht slaken en applaudiseren. We zouden toch nog vandaag onze tent kunnen opzetten. Evviva!
Opgravingen in Conimbriga
In het nabijgelegen Coimbra zochten we een camping, wat ook een uitdaging bleek. Bij de receptie moesten we een tijdje wachten, omdat er een Italiaan aan de balie stond die geen woord in welke andere taal dan Italiaans dan ook verstond. Het was erg komisch om te zien hoe het meisje van de receptie bijna wanhopig werd: ze sprak vijf talen, maar kon zich toch niet verstaanbaar maken aan deze man. Toen hij op een gegeven moment een half woord verstond en hij kennelijk toch ongeveer het antwoord op zijn vraag had begrepen, konden wij niets anders doen dan samen met het meisje van de receptie even een diepe zucht slaken en applaudiseren. We zouden toch nog vandaag onze tent kunnen opzetten. Evviva!
vrijdag 30 juli 2010
P - Lissabon III
We stapten vandaag uit op halte Bélem, om meer van dit zuidelijk gelegen gedeelte van Lissabon te bekijken. Ons eerste bezoek vandaag was aan het Mosteiro dos Jerónimos, een klooster dat gebouwd schijnt te zijn als dank voor de geslaagde Indiëreis van ontdekkingsreiziger Vasco da Gama. Het gebouw ziet er aan de buitenkant uit als een suikertaart, met honderden versieringen en overdreven poorten en raamkozijnen.
We moesten even in de rij, omdat het klooster een populaire bezienswaardigheid is, maar eenmaal binnen viel de drukte reuze mee. In het klooster zelf maakten we er een sport van om rare versieringen te ontdekken, zo vonden we twee draakjes die elkaar in de staart beten, het schip van Vasco zelf, een phoenix die door een of ander monster opgevreten werd en een klein chinees mannetje met een punthoedje. Vast de buurman van de architect of zo.
Aan het klooster zal een enorme kathedraal vast, waar we van bovenaf op konden kijken. Indrukwekkend, en ik houd niet eens van kerken.
Tweede stop van de dag was de Torre de Bélem, een bouwwerk dat werd opgericht als een ceremoniële toegangsweg tot Lissabon en tegelijk deel uitmaakte van een verdedigingssysteem van de Taag en het nabijgelegen klooster. Leuk is te weten dat de toren oorspronkelijk op een klein eilandje in het midden van de Taag stond, maar toen na de grote aardbeving in 1755 de loop van de rivier gewijzigd werd en het bouwwerk nu vrijwel 'aangemeerd' aan de oever ligt. Binnenin beklommen we de vier verdiepingen van de toren en hadden we weer een mooi uitzicht over de rivier, de enorme, rode toegangsbrug naar Lissabon en meneer Christus op zijn sokkel.
Daarna wilden we door naar de oostkant van de stad. Het bleek voordeliger een dagkaart voor het openbaar vervoer te kopen, omdat je daarmee zowel in de bus, de metro als de tram kunt. We moesten even zoeken naar het verkooppunt van die dingen, maar werden uiteindelijk naar een klein postkantoortje verwezen. Een supervriendelijk meisje achter de balie legde geduldig alles uit en gaf ons ook nog een halve toeristische infotoer door Lissabon. Kijk beste dames, heren Portugezen: zo kan het dus ook!
Met een klein trammetje en wat haltes met de metro maakten we een laatste stop bij halte Gare do Oriënte. Dit station staat in het moderne gebied Parque das Nações in het noordoosten van Lissabon. Het station is ontworpen door de architect Santiago Calatrava en werd geopend in 1998, ter ere van Expo '98. Met een man die bijna afgestudeerd architect is, konden we deze bezienswaardigheid natuurlijk niet overslaan.
Mosteiro dos Jerónimos
Torre de Bélem
We moesten even in de rij, omdat het klooster een populaire bezienswaardigheid is, maar eenmaal binnen viel de drukte reuze mee. In het klooster zelf maakten we er een sport van om rare versieringen te ontdekken, zo vonden we twee draakjes die elkaar in de staart beten, het schip van Vasco zelf, een phoenix die door een of ander monster opgevreten werd en een klein chinees mannetje met een punthoedje. Vast de buurman van de architect of zo.
Aan het klooster zal een enorme kathedraal vast, waar we van bovenaf op konden kijken. Indrukwekkend, en ik houd niet eens van kerken.
Tweede stop van de dag was de Torre de Bélem, een bouwwerk dat werd opgericht als een ceremoniële toegangsweg tot Lissabon en tegelijk deel uitmaakte van een verdedigingssysteem van de Taag en het nabijgelegen klooster. Leuk is te weten dat de toren oorspronkelijk op een klein eilandje in het midden van de Taag stond, maar toen na de grote aardbeving in 1755 de loop van de rivier gewijzigd werd en het bouwwerk nu vrijwel 'aangemeerd' aan de oever ligt. Binnenin beklommen we de vier verdiepingen van de toren en hadden we weer een mooi uitzicht over de rivier, de enorme, rode toegangsbrug naar Lissabon en meneer Christus op zijn sokkel.
Daarna wilden we door naar de oostkant van de stad. Het bleek voordeliger een dagkaart voor het openbaar vervoer te kopen, omdat je daarmee zowel in de bus, de metro als de tram kunt. We moesten even zoeken naar het verkooppunt van die dingen, maar werden uiteindelijk naar een klein postkantoortje verwezen. Een supervriendelijk meisje achter de balie legde geduldig alles uit en gaf ons ook nog een halve toeristische infotoer door Lissabon. Kijk beste dames, heren Portugezen: zo kan het dus ook!
Met een klein trammetje en wat haltes met de metro maakten we een laatste stop bij halte Gare do Oriënte. Dit station staat in het moderne gebied Parque das Nações in het noordoosten van Lissabon. Het station is ontworpen door de architect Santiago Calatrava en werd geopend in 1998, ter ere van Expo '98. Met een man die bijna afgestudeerd architect is, konden we deze bezienswaardigheid natuurlijk niet overslaan.
Mosteiro dos Jerónimos
Torre de Bélem
donderdag 29 juli 2010
P - Lissabon II
Het was even zoeken naar de bus die ons het centrum van Lissabon in zou rijden, maar toen we bus 714 eindelijk gevonden hadden waren we er binnen no-time. We stapten uit op het Praça do Comércio en liepen daar gelijk tegen een gratis en erg leuk tentoonstellinkje over de ontwikkeling van het toerisme in Portugal aan.
We staken het enorme plein over om in een zijstraat even een drankje te doen. Ons eerste doel was het bezoeken van Castelo de São Jorge, een kasteel dat op de hoogste heuvel van de stad ligt (waar wij overigens pas achter kwamen nadat we een erg lange voetreis omhoog gemaakt hadden: zucht, steun, hijg...). Vlak voor we het kasteel ingingen raakten we in gesprek met een slinkse Senegalees, die ons eerst oerlelijke armbandjes als cadeau aanbood en vervolgens brutaal om geld vroeg. Wij gaan ervan uit dat onze levens vanaf nu onder een duistere Afrikaanse vloek staan, maar dat moet dan maar. Hoe dan ook, het uitzicht over de stad was in ieder geval prachtig.
Via een nogal omslachtige wandeling naar de voet van de heuvel (iets waar we deze vakantie erg goed in blijken te zijn: via duistere straten en achterbuurten onze weg proberen te vinden), kwamen we uit op een tweetal prachtige pleinen die ons naar de metro leidden. We hadden van een mannetje op de camping te horen gekregen waar de leukste buurt om te eten was, maar toen we daar met de metro aankwamen bleek er buiten twee kleine zaakjes verder niets meer te zijn en hebben we maar weer een voetreis terug naar het Praça do Comércio gemaakt. Tegen de tijd dat we daar aankwamen hadden we zo'n honger dat we alles prima vonden en zochten we een plaatsje op een terras waar we gelijk gewaarschuwd werden voor zakkenrollers en tasjesdieven. Gezellig. Het eten bleek gelukkig erg lekker en goed geprijsd, dus we hadden niets te klagen. We klagen trouwens over het algemeen niet zo snel hoor. Buiten dat het ook hier nog best behoorlijk warm is. Maar dat zal dan wel weer aan ons liggen.
Praça do Comércio
Sé (kathedraal)
Castelo de São Jorge
Via een nogal omslachtige wandeling naar de voet van de heuvel (iets waar we deze vakantie erg goed in blijken te zijn: via duistere straten en achterbuurten onze weg proberen te vinden), kwamen we uit op een tweetal prachtige pleinen die ons naar de metro leidden. We hadden van een mannetje op de camping te horen gekregen waar de leukste buurt om te eten was, maar toen we daar met de metro aankwamen bleek er buiten twee kleine zaakjes verder niets meer te zijn en hebben we maar weer een voetreis terug naar het Praça do Comércio gemaakt. Tegen de tijd dat we daar aankwamen hadden we zo'n honger dat we alles prima vonden en zochten we een plaatsje op een terras waar we gelijk gewaarschuwd werden voor zakkenrollers en tasjesdieven. Gezellig. Het eten bleek gelukkig erg lekker en goed geprijsd, dus we hadden niets te klagen. We klagen trouwens over het algemeen niet zo snel hoor. Buiten dat het ook hier nog best behoorlijk warm is. Maar dat zal dan wel weer aan ons liggen.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
